Het is moeilijk voor te stellen dat de mens schots, scheef en versleten in elkaar kan zitten, zonder dat hij pijn heeft. Dat dezelfde hernia, bij jou geconstateerd met een MRI, bij een ander geen pijn doet. Dat de slijtage van je meniscus er mogelijk al heel lang was, zonder dat je pijn had. Dat de slijtage aan je heupgewricht kan verergeren, terwijl de pijn verdwijnt. En uitstulpende tussenwervelschijven, die een zenuw beknellen, ook te zien zijn bij iemand die soepel en pijnloos oud wordt.

 

Je kunt je vast moeilijk voorstellen dat slijtage zelf geen pijn veroorzaakt.  Dat een arts niet weet, dat jij zelf de pijn kunt stoppen.

 

Dat je hoogstwaarschijnlijk niet geopereerd hoeft te worden, omdat jouw fysieke "afwijking"  bij 80% van de 50- jarigen wordt aangetroffen, zonder dat zij pijn hebben. Omdat de pijn hoogstwaarschijnlijk ook bij jou wordt veroorzaakt door een combinatie van spanning, vaatvernauwing en zuurstoftekort. 

 

Omdat jouw brein met iets dealt. Waarop je lichaam reageert. Het liefst reageert op een zwakke plek, die extra beschermd moet worden, omdat je in de vechtstand staat.

​

Je kunt dus best voor de vierde keer een nieuwe matras aanschaffen, je blijven laten behandelen door een chiropractor en je laten vertellen dat het komt doordat je ene been langer is, je een vernauwing hebt, jij je rug overbelast hebt of een verkeerde beweging hebt gemaakt. En ermee leren omgaan.

 

Ik hoor werkelijk allerlei redenen voorbij komen waardoor de pijn zou ontstaan. En toch verdwijnt elke keer de pijn wanneer we mentale zaken opruimen. En het lichaam in balans kan gaan. 

 

Mogelijk loopt bij jou alles op rolletjes en heb je alles wat je wil. Mogelijk heb je geen idee wat bij jou de pijn kan veroorzaken. En toch heb je pijn, en is die is er niet zomaar.

 

Stop met je tijd te verdoen met oplossen van het verkeerde probleem, stop met inleveren en je zorgen maken over de toekomst.

 

Wanneer de verborgen stressor weg is, kan de lat gewoon weer hoog. Maar dan op jouw manier.